เราตอนนี้ ยืนนิ่งอยู่ ก่อนจะมองหันกลับไป

มองห้องหนึ่งห้องในความคิด

จำได้ว่าสามปีที่ผ่านมา มันเปลี่ยนไปแค่ไหน

จำได้ว่าห้องนี้มีรอยยิ้มและความสนุกมากเพียงใด

จำได้ว่าห้องนี้พร้อมเพรียงกันแค่ไหน รักกันดีแค่ไหน

ทะเลาะกันบ้าง แต่ก็สามัคคีกันได้เสมอยามที่จำเป็น

เรามองรอยยิ้มของเพื่อน ที่เพียงมองก็สามารถยิ้มตอบได้

เรามองปากกว้างๆที่ยิ้ม ก่อนจะหลุดหัวเราะตาม แม้ไม่รู้สาเหตุ

เรามองเหล่าคนสี่ห้ากลุ่มที่เคลื่อนเข้าหากัน

ไปมาได้ทุกอย่างเพราะเข้าหากันได้ทั้งห้อง

นั่งได้ทุกโต๊ะ เพราะทุกโต๊ะคือคนคุ้นเคย

ใบหน้าที่จะเปลี่ยนตามกาลเวลา หากตอนนี้เวลา มันคือเวลาที่ดี

ขอเพียงไม่ลืม มันก็จดจำไปได้อีกยาวนาน อาจจนตลอดไป...

......................